و در انتظارند ببينند سرانجام كارش به كجا مىرسد ؟ . اگر اين مكتب در مسير پيشرفت خود مواجه با شكست شود ، دستاويزى محكم براى اثبات نسبتهاى ناروا بدست مخالفان مىافتد ، و فرياد مىكشند نگفتيم چنين است ، نگفتيم چنان است ؟ اما هنگامى كه به پيروزى نائل گردد و برنامه‌هاى خود را از بوته آزمايش موفق بيرون آورد ، تمام نسبتهاى ناروا نقش بر آب مىشود ، و تمام « نگفتيمها » به افسوس و ندامت مبدل مىگردد و جاى خود را به « ندانستيمها » مىدهد ! . مخصوصا در مورد پيامبر اسلام ص اين نسبتهاى ناروا و گناهان پندارى بسيار فراوان بود ، او را جنگ طلب ، آتشافروز ، بى اعتنا به سنتهاى راستين ، غير قابل تفاهم ، و مانند آن مىشمردند . صلح حديبيه به خوبى نشان داد كه آئين او بر خلاف آنچه دشمنان مىپندارند يك آئين پيشرو و الهى است ، و آيات قرآنش ضامن تربيت نفوس انسانها و پايانگر ظلم و ستم و جنگ و خونريزى است . او به خانه خدا احترام مىگذارد ، هرگز بى دليل به قوم و جمعيتى حمله نمىكند ، او اهل منطق و حساب است ، پيروانش به او عشق مىورزند ، او به راستى همه انسانها را به سوى محبوبشان اللَّه دعوت مىكند ، و اگر دشمنانش جنگ را بر او تحميل نكنند او طالب صلح و آرامش است . به اين ترتيب فتح حديبيه تمام گناهانى كه قبل از هجرت ، و بعد از هجرت ، يا تمام گناهانى كه قبل از اين ماجرا و حتى در آينده ممكن بود به او نسبت دهند همه را شست ، و چون خداوند اين پيروزى را نصيب پيامبر ص نمود مىتوان گفت خداوند همه آنها را شستشو كرد . نتيجه اينكه اين گناهان ، گناهان واقعى نبود ، بلكه گناهانى بود پندارى و در افكار مردم و در باور آنها ، چنان كه در آيه 14 سوره شعراء داستان موسى ع